Een jaar of zesentwintig geleden, ik was ongeveer 22 jaar, had ik zo'n mooie droom. In die tijd maakte ik vaak mijn eigen kleding, het ontwerpen en maken was mijn grote hobby. Mijn droom ging over een modeshow met door mij ontworpen kinderkleding. Ik had een tweeling, een jongen en een meisje en zij showden mijn kleding. Ik was zo trots op ze en op wat ik bereik had en zat boordevol creatieve ideeën. Die droom kan ik me nog zo goed herinneren en bij tijd en wijlen dagdroom ik daar nog over. Wat had ik dat alles graag werkelijkheid zien worden maar helaas de natuur liet het afweten en weigerde mijn lievelingsmelodie te spelen. Zo kwam ik in een heel andere compositie terecht, eentje waar ik me tot op de dag van vandaag nog niet altijd in kan vinden. In het nu volgende verhaal kun je misschien de klanken van mijn verdriet, de desillusie en het onbegrip van deze beleving horen...........

Vanaf mijn 24e tot mijn 27e jaar heb ik geen anticonceptiemiddelen gebruikt in de hoop op een spontane zwangerschap. Destijds was ik niet zo wanhopig dat het me niet lukken zou, ik was nog jong, hield ik mezelf steeds voor. Alhoewel, de maandelijkse teleurstellingen staken zo nu en dan de behoorlijk de kop op. Mijn toenmalige relatie is door allerlei omstandigheden stukgelopen en ik ging alleen verder, mijn kinderwens heb ik toen noodgedwongen moeten uitstellen. Na enige tijd kreeg ik een nieuwe partner waarmee ik mijn geluk hoopte te vinden. Eerst elkaar beter leren kennen en dan aan kinderen gaan denken was mijn motto. Na verloop van tijd ben ik met de pil gestopt en al heel snel voelde ik me lichamelijk niet in orde, ik had opvliegers (wat later bleek), hartkloppingen en voelde me lamlendig. Ik kwam bij de gynaecoloog terecht en na enkele onderzoeken stelde hij een kijkoperatie voor. De gynaecoloog wilde mij niet te lang in onzekerheid laten en mijn lichamelijke gesteldheid was nou niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Maandag opname, dinsdag operatie en woensdag naar huis. De operatie op zich stelde niet zoveel voor, dinsdagavond zat ik al een sigaretje te roken in het daarvoor bestemde "rokershol". De gynaecoloog zou mij dinsdagavond of woensdagmorgen verslag komen doen van zijn bevindingen betreffende de kijkoperatie.
Ik was helemaal niet nerveus of zo, waarom zou ik, maar ik wist dan ook bij God niet wat er boven
mijn hoofd hing……… 's Avonds heb ik mijn mede kamergenote nog getroost omdat zij te horen had gekregen dat bij haar de eileiders verkleefd waren. Na mijn "hulpverlening" ben ik heel optimistisch lekker gaan slapen in afwachting van de uitslag de volgende morgen. Om 8.00 uur kreeg ik bezoek van mijn gynaecoloog die me in weinig niet te begrijpen woorden mededeelde dat ik in de menopauze zat. In eerste instantie drong het niet tot me door, hij sprak in vakjargon waar ik geen touw aan vast kon knopen. Aan het einde van het gesprek zei hij tegen me dat ik misschien naar België (in Nederland was het in die tijd nog niet toegestaan) kon gaan voor eiceldonatie. Hij schatte de kans dat ik zwanger zou raken miniem (20%). Hij had beide eierstokken gecontroleerd op eitjes maar hij had niet één levend eitje kunnen ontdekken en ja, dan zit je in de overgang. Dat gesprek duurde 10 minuten en weg was hij, ik bleef vertwijfeld achter. Heel langzaam viel bij mij het kwartje. Met de minuut drong het meer en meer tot mij door, mijn hersenen draaide op volle toeren, ik snapte het niet IK WAS NET 31 JAAR, HOE KON DAT NOU ?! Met een waas van tranen in mijn ogen liep ik de gang op en weer mijn kamer in. Er was niemand die me kon troosten en al was er iemand geweest, ik was gewoon NIET te troosten.
Ik heb een half uur in de ziekenhuisgangen rondgedoold, verdwaasd, vertwijfeld, kapot. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Het enige wat ik wilde was naar mijn ouders gaan, dit verdriet met mijn moeder delen. Daar aangekomen en mijn verhaal met horten en stoten te hebben verteld begon mijn moeder te huilen en zei ze me dat ze het zo erg voor me vond. Gelijk kwam bij haar een soort schuldgevoel naar boven, ze zei steeds maar: "..... ik heb toch niets verkeerd gedaan of iets verkeerd gegeten en geen medicijnen geslikt toen ik van jou in verwachting was......" Dat ze zich zo voelde wilde ik helemaal niet. Ze hoefde zich niet schuldig te voelen daar werd ik niet beter van. Al is zo'n reactie misschien wel begrijpelijk, je wilt vaak een oorzaak, reden of oplossing voor een probleem en natuurlijk wilde ze niet dat haar eigen kind verdriet had. Maar wat maakt de reden immers uit, het is nu eenmaal zo en zal altijd zo blijven. Het enige wat daarbij een beetje helpen kan, is begrip en 'n keer getroost worden. Gewoon begrip voor dat intense verdriet!!!

Na een tijdje wilde ik alleen zijn, alles proberen op een rijtje te zetten. Mijn wereldje, mijn toekomst was plotsklaps aan diggelen. Er spookte zoveel door mijn hoofd: ".... ik wilde géén kind door een eitje van iemand anders, van een vreemde. Iik wilde mijn EIGEN kind, dat misschien op mij zou lijken, waar ik karaktertrekjes van mij in zou kunnen ontdekken, ik wilde MIJN kind opvoeden en zien opgroeien, ik wilde al mijn liefde geven aan mijn eigen vlees en bloed, ik had zoveel te geven, verjaardagen, moederdag, sinterklaas - en kerstfeest vieren, ik wilde trots kunnen zijn op mijn kind, ik zou nooit weten wat "het zwanger zijn" inhoudt, hoe dat voelt, hoe je 9 maanden lang een baby in je buik voelt groeien, ik zou NOOIT mijn baby in mijn armen kunnen houden, zijn of haar lichaampje tegen me aan kunnen voelen, mijn kindje kunnen troosten als ze verdriet had, met haar/hem kunnen dollen, stoeien en plezier maken, haar/hem kunnen ruiken, voelen of knuffelen, ik zou nooit OMA worden, geen eerste stapjes of woordjes, niet kunnen helpen met huiswerk, geen eerste schooldag, geen ouderavonden, geen diploma's, geen trotse babyfoto's, geen verhaaltjes voorlezen voor het slapen gaan waarna je je kindje lekker en veilig onder de wol stopt, ik zou mijn kind nooit kunnen verwennen, kleertjes voor ze maken en hoe moest dat nu met mijn DROOM ........??"

Honderdduizend gedachten en vragen speelden door mijn hoofd, mijn hart was gebroken, mijn leven voelde vanaf dat moment koud, kil en eenzaam. Ik voelde me in de steek gelaten, waardeloos, geen vrouw meer, ik kon niet eens kinderen krijgen, wat had mijn leven nu nog voor zin? Er waren geen keuzemogelijkheden, het vonnis was geveld. Bezoek bleef de eerste tijd weg want ja hoe ga je hiermee om dat was een moeilijk punt en niet alleen voor de mensen uit mijn omgeving, zelf moest ik er ook een weg in vinden. Mijn broers waren in die tijd allebei net vader geworden en ik heb ze gebeld om te vragen gewoon bij mij op visite te komen, ik wilde "normaal" behandeld worden. Ik zou me wel flink houden en misgunde hun het prille geluk van hun baby's niet. Voor hun was die ervaring toch heel bijzonder!!!

Van mensen uit je omgeving krijg je dan vaak van die "goed bedoelde" opmerkingen zoals " ... wees maar blij, een baby is ook niet alles, zeker niet als je de hele nacht wakker gehouden wordt...." dan zou je het wel uit willen schreeuwen, dat doet zo'n pijn. Dit soort opmerkingen helpen je niet, ik wilde alleen een klein beetje sympathie, medeleven en steun. Voor de omgeving is het ook heel moeilijk om "goed" te reageren, want wat zijn de juiste woorden in zo'n situatie? Wat wil je horen ? En vaak zijn het juist de goedbedoelde opmerkingen die je midden in je hart raken……. Maar eigenlijk is het zo eenvoudig weet ik nu!! De pijn kan niemand van je wegnemen maar als je voelt of eens hoort dat je begrepen wordt is dat stukje tenminste makkelijker te dragen.

Voor alle duidelijkheid heb ik na een tijdje nog een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog om hem nog het een en ander te vragen en ook omdat me van het hart moest dat je volgens mij niet zo met mensen omgaat. Zo'n ingrijpend bericht, breng je toch niet op zo'n manier? In 10 minuten tijd om je daarna aan je lot over te laten. Jammer genoeg begreep hij het niet helemaal maar om mijn verwarring enigszins te verzachten heeft hij mijn verhaal aangehoord en als pleister op de wonde mocht ik een erfelijkheidstest laten doen en dat was het dan….....

Drie maanden later ging mijn zusje trouwen dus klonk er feestmuziek, de bruiloft was het gesprek van de dag. Omdat ik de klanken van de huwelijksklokken die luidden niet wilde verstoren feestte ik mee alsof er niets gebeurd was. Het was ook een welkome afleiding en ik vond dat ik flink moest zijn en door moest gaan met mijn leven. Ik zou wel voor mezelf zorgen, een andere baan gaan zoeken, misschien carrière gaan maken!!
Eén jaar na die vreselijke dag uit mijn leven was ik bij mijn ouders, mijn zusje was inmiddels acht maanden zwanger en er werd natuurlijk gesproken over alle zwangerschapsperikelen. Op een gegeven moment hield ik het niet meer en barstte in snikken uit, liep de kamer uit en probeerde weer tot mezelf te komen, van schrik zei niemand iets. Men dacht dat ik er al overheen was, het was toch al één jaar geleden en ik praatte er toch nooit meer over? Maar niemand snapt echt dat je dit stille verdriet levenslang met je mee moet dragen en dat je er vanuit jezelf heel moeilijk over kunt praten. Een paar maanden later waren er dus drie baby's in de familie en werd er nergens anders meer over gepraat. Mijn moeder, een trotse oma van drie kleinkinderen praatte honderduit over haar "nieuwbakken" kleinkinderen. Heel begrijpelijk natuurlijk, niet dat ik het haar misgunde, maar mijn gevoel dan, wat moest ik daarmee?? Er werd gesproken over tandjes krijgen, krampjes, babyvoeding, wel of geen borstvoeding, etc. Ik mocht wel eens de fles geven en ging wat dollen met de kleintjes, dat gaf me dan weer zo'n dubbel gevoel. Wat er op die momenten door je heen gaat is niet te beschrijven. En je uiten kun je niet want alles doet pijn van binnen. Natuurlijk wil je de baby graag vasthouden, het is tenslotte toch je neefje/nichtje, maar als je hem/haar in je armen houdt, dan pas voel je tot op je ziel wat je echt mist. Als je er verdrietig over bent en dat toont, weten veel mensen hier niet mee om te gaan, dus houd je jezelf flink en zweeg ik maar in alle toonaarden. Wat moet je anders ? Er is toch al zoveel onbegrip over en ik heb mij zo vaak aan de zijlijn voelen staan, want als je geen kinderen hebt dan schijn je ook niets te kunnen weten over gevoelens, opvoeding, gedrag, school, e.d. van kinderen. Maar daar ik heb toch wel mijn eigen ideeën over. Wanneer ik eens alle moed verzameld heb en mijn zienswijze uiteenzet dan lees ik het van de gezichten af, zo'n uitdrukking van: "...... hoe kun jij dat nou weten, je hebt toch geen kinderen, daar kun jij niet over meepraten, daar weet jij niets van ........" In een van mijn relaties werd me een keer gezegd: "...... ik koop wel een knuffeldier voor je dan heb je wat te vertroetelen......... of ....... hoe kun je nu kinderen missen je hebt ze nooit gehad, als je het moedergevoel niet kent kun je het ook niet missen als je nooit moeder geweest bent........" Je begrijpt dat deze relatie niet lang geduurd heeft.

Inmiddels is mijn moeder oma van 11 kleinkinderen, ik heb alle neefjes en nichtjes vast mogen houden en af en toe eens de fles gegeven. Ik heb ze zien opgroeien en alle verhalen van tandjes krijgen, kinderziekten, naar school gaan, etc. geduldig aangehoord, maar dat knagende gevoel dat ik dat stukje van mezelf mis zal nooit helemaal over gaan. Mijn neefjes/nichtjes komen wel eens logeren en dan hebben wij het heel erg naar de zin, ik kan ze dan eens extra verwennen, met ze dollen, lachen, praten en stoeien maar die éne speciale band die je alleen met je eigen kind kunt hebben dat mis ik enorm. De laatste noot die ik nu hierover wil schrijven is het volgende:

Een paar jaar geleden werd ik niet meer ongesteld. Ik werd dikker, voller en ik voelde me anders. Ja, wat denk je dan, zou ik misschien toch? Nee, dat is onmogelijk, dat kan niet! Tegen beter weten in maar ook omdat ik zekerheid wilde hebben, heb ik een zwangerschapstest in huis gehaald. Ik voelde me belachelijk, schaamde me dood. Natuurlijk was ik niet zwanger maar ik schrok eigenlijk wel van die gevoelens, de twijfel en alles wat weer bij mij naar boven kwam. Ik weet inmiddels al zo lang dat ik geen kinderen kan krijgen en toch beleef je op zo'n moment, alleen omdat je een tijdje niet ongesteld wordt, weer in alle toonaarden je verdriet.
Zo galmt mijn treurlied zijn weg, elke dag word je ermee geconfronteerd is het niet een film op TV, de reclameboodschappen, dag - en weekbladen dan wel bij de kapper, de dokter of als je gewoon ergens loopt te wandelen. Soms word je door hele kleine dingetjes eraan herinnerd. De hele wereld draait maar door en door, er wordt alleen niet vaak bij stil gestaan dat als je kinderen MAG krijgen het een regelrecht geschenk uit de hemel is. En wij weten toch allemaal, het is en blijft een WONDER!!!

Zoals jullie hebben gelezen heeft dit alles mij behoorlijk veel leed en onbegrip gebracht al heb ik mijn lot grotendeels geaccepteerd. Dat stukje van mij wat het niet geaccepteerd heeft blijft zo nu en dan de kop op steken en dan ga ik weer op onderzoek uit. Zo ben ik gelukkig bij een heel goede gynaecoloog terecht gekomen, zij was de eerste in al die jaren die eens de tijd voor me nam. Alles is bij haar bespreekbaar en het was voor mij een hele openbaring. Door haar ben ik bij Freya terecht gekomen waar ik ruim twee jaar vrijwilligster ben geweest voor lotgenoten vervroegde overgang. Ik was van mening, en mijn gynaecoloog ook, dat er meer aandacht aan dit onderwerp besteed zou moeten worden. Er zijn nog zoveel vragen, problemen en onduidelijkheden rondom dit onderwerp. In die twee jaar heb ik veel vrouwen leren kennen tijdens lotgenotenavonden en themabijeenkomsten over dit onderwerp. Het was voor mij zeer waarvol om dit te mogen en kunnen doen.
Ik wil in ieder geval mijn leven weer vullen met mooie melodieën, wil me geen speelbal van de natuur meer voelen. Er is al zoveel onvrede in de wereld. Zelf heb ik ruim 10 jaar rondgelopen met "mijn geheim" en niemand snapte echt wat dat betekent. Doordat ik het een positieve wending heb gegeven door vrijwilligers werk te gaan doen, heb ik meer bekendheid gegeven aan het probleem en ervaringen gedeeld met vrouwen die hetzelfde hebben ondervonden. Voor mij is dit ook een manier geweest om "mijn probleem" een plaats te geven en er op een goede manier mee bezig te zijn. Het is maar een idee omdat ik echt geloof dat alles wat je meemaakt een doel in je leven heeft en misschien was dit het voor mij. Daarom heb ik mensen geholpen die aan het begin van het hele proces stonden. De nieuwe uitdaging is nu mijn website en dit klinkt mij opnieuw als muziek in de oren.

DE STREKKING VAN MIJN VERHAAL:

Het is emotioneel en lichamelijk heel ingrijpend als je op jonge leeftijd in de overgang komt. Heftige emoties spelen je parten, in eerste instantie kun je niet alles overzien. Je voelt je tot in het diepst van je ziel getroffen, geschonden in je vrouwzijn. Je lichaam heeft je in de steek gelaten. Hier had je niet op gerekend, dit had je niet verwacht. Iedereen kan toch kinderen krijgen en jij niet, waarom ?
Je schaamt je, durft er niet zomaar voor uit te komen. Vragen komen in je op, ben je nu ook lichamelijk al "oud", wat voor gevolgen heeft "het" voor je conditie, je lichaam ? De heel kleine kans om via eiceldonatie misschien toch nog zwanger te raken. Wil ik dat wel en wat komt er allemaal bij kijken ? Hoe ga je jouw leven invulling geven, nu je weet dat je niet aan je kinderwens gehoor kunt geven ? Dat je toekomstdromen, dromen zullen blijven en dat de natuur je lievelingsmelodie niet zal spelen. Hoe reageert je familie, je vrienden en welke opmerkingen en reacties krijg je in de toekomst nog allemaal te verwerken ? Je ziet alleen nog kinderwagens, zwangere vrouwen en van alles wat met baby's te maken heeft. Feestdagen, toekomst, relaties kortom je hele leven verandert op het moment wanneer de schrijnende klanken je bereiken. Je komt in een heel andere compositie terecht, niet in die mooie waar jij en je partner zo intens naar verlangden. Jullie kinderwens zal niet in vervulling gaan, tenminste niet volgens de natuurlijke weg. Dat geeft een periode van rouw, afscheid nemen van je grootste wens, een kind. Laat het, hoe moeilijk het ook is, niet een obsessie worden. Word geen slachtoffer van deze eigenzinnige melodie der natuur. Probeer je leven een andere wending en inhoud te geven. Geef de klanken van je verdriet en desillusie genoeg tijd, maar sta niet toe dat je leven een treurlied wordt. Praat er veel over, uit je gevoelens en verdriet, je mág je pijn in alle toonaarden beleven maar probeer op een gegeven moment weer te genieten ! Tracht de mooie dingen in je leven opnieuw te ontdekken en weer te vullen met prachtige melodieën. Kijk eens met andere ogen naar je relatie en verdiep deze door samen uit dit dal te komen, je hád toch al voor elkaar gekozen. Laat je talenten ontluiken met alle klankkleuren die je in je hebt en al die andere mooie karaktertrekken die bij je horen, die je maken tot wie je bent. Een waardevol mens die alle recht heeft op een gelukkig leven, ook zonder kinderen. Gun jezelf een fantastische toekomst met fonkelnieuwe geluiden die als een hoopgevende symfonie weerklinkt.

Soms kun je wat extra ondersteuning nodig hebben om je leven weer op te pakken. Zoek deze hulp dan bijvoorbeeld bij een psycholoog, maatschappelijk werker of andere therapeut. Informeer of deze therapeut ervaring heeft met en kennis heeft over deze problematiek (vervroegde overgang, kinderloosheid, etc.).