Zomaar op een avond kreeg ik inspiratie, iets overviel me. Een enorme drang om mijn gevoel, mijn verdriet in een gedicht te onthullen. Er volgde een woordenstroom op papier en mijn tranen stroomden ongedwongen mee. Achteraf heb ik deze woordenstroom op de PC uitgewerkt en in de vorm van “Mijn Lieve Engeltje” gegoten. Ik heb op dat moment, tijdens het schrijven van het gedicht, 13 jaar verdriet van me afgeschreven. Er overviel me een gevoel van opluchting, bevrijding eindelijk had ik iets met dit gevoel gedaan. Iedereen die ik het liet lezen vond het heel mooi en er zijn wat traantjes weggepinkt. Ook enkele van mijn lotgenoten kregen het er te kwaad mee, maar vonden het prachtig.

Er ontstond toen bij mij een idee om wat met het gedicht te gaan doen. Voor mezelf maar ook voor mijn lotgenoten. In een opwelling heb ik het gedicht aan mijn broer, Leon, gestuurd. Hij speelde op dat moment in de band, Non Ferro en schrijft ook songteksten. Hij heeft er naar gekeken, vond het mooi en zou proberen er een nummer bij te schrijven. Na een tijdje niets gehoord te hebben ging op een zaterdagmorgen bij mij de telefoon en hoorde ik alleen maar muziek. Op dat moment dacht ik nog “welke idioot..........??"

Opeens herkende ik in de klanken, de stem van mijn broer. En luisterde ik verder met de tranen in mijn ogen. De woorden en het gevoel wat ik in mijn gedicht had proberen te leggen had Leon precies weten te verwoorden in "My Sweet Little Angel". Een prachtig nummer was geboren. Van verbazing en ontroering kon ik in eerste instantie niets uitbrengen, zo mooi en treffend, helemaal zoals ik het stiekem had gehoopt. Later die dag heeft hij me het nummer gemaild en heb ik het op CD gezet. Wat was ik blij, het voelde als een kostbare schat en iedereen die het hoorde was sprakeloos en ontroerd.

Met mijn gedicht en de song heb ik een paar jaar geleden meegedaan aan NCRV's "De Nacht van de Droom", een radioprogramma geheel gewijd aan gedichten over dromen en wensen. In het live-programma heb ik met de tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel, mijn gedicht voorgelezen. Daarna hoorde ik de klanken van "My Sweet Little Angel". Het was muisstil in de studio en wat was ik trots! Trots dat ik het gedurfd had en oh zo trots op mijn broer, omdat hij precies de juiste snaar had weten te raken.
Later vertelde Leon mij dat hij het gedicht zo goed had kunnen interpreteren omdat hij net voor de eerste keer vader geworden was, en juist nú zo goed voelde wat ik altijd zou moeten missen....... Het is zo mooi, ik zal het mijn levensdagen blijven koesteren als een waardevol geschenk. Lieve Leon voor altijd, bedankt !!

Top